BİR MARTIYIM BEN

 "Bir martıyım ben" buna inanıyordu. Martıydı o. Özgür mü özgür bir martı. İstediği her yere gidebilen bir martı.

Ama içinden bir ses geliyordu "Yoo.. Bir aktrisim ben."

Duvarlar kararıyor, nefesi boğazında kalıyor, etraf dönüyor.

"Bir martıyım ben." 

Odanın içi.. Karanlık...Pencere, açmak istiyor. Ama yok. Nasıl olmaz. Bir pencere muhakkak olmalı. 

"Bir martıyım ben, pencere açın" 

Çöküyor duvarın köşesine. Dizlerini toplayıp, sarılıyor. "Yoo.. bir aktirisim ben" başı dönüyor.. Kulağında bir çınlama var. Sebebini merak ediyor. Düşünüyor. "Nina benim adım" diyor. Gözlerini kapatıyor. Gözlerinden yaşlar süzülüyor. "Annemi özledim" diye hıçkırarak ağlamaya başlıyor. Bağıra bağıra "çok özledim anne seni" diyor. 

Bakışları bir noktaya kitlenip kalıyor. "Bir martıyım ben evet evet martıyım. Yo.. Bir aktrisim." diyor. Kendini inceliyor. Kollarına bakıyor. Ellerine... "Kan var, kan çık elimden, çıksana" diye bağırıyor. 

Etraf karanlık ve boğucu. 

Kalbini kontrol ediyor. Yaşayıp yaşamadığını anlamaya çalıyor. Attığını hissedince rahatlıyor. Gülmeye başlıyor. Kahkahalar atıyor. 

Duvarlar yürüyor.

Etraf karanlık.

Tek bir ses, odada çınlıyor :

"Bir martıyım ben."